برای آنکه د وس ت ش دارم

چونكه در شبها، در آسمان كه نگاه می كنم ستاره ها به من چشمك

ميزنند و مرا عاشق خودشان می كنند.

چونكه در روزها كه به آسمان نگاه می اندازم خورشيد می خندد و خنده اش مرا عاشق خويش

ميكند

به گلها كه نگاه می كنم ، غنچه گل كه باز و بسته ميشود احساس می كنم كه گل يك بوسه از

من می خواهد، و با آن حركتش مرا عاشق خودش می كند

به باران كه نگاه می كنم ، باران بر روی گونه هايم می نشيند و مرا عاشق آن طراوت خودش

می كند

به مهتاب كه نگاه می كنم ،

مهتاب با نور درخشانش مرا عاشق می كند

به كنار دريا كه می روم ، موجهای دريا هر لحظه به كنارم می آيند

واين چنين احساس می كنم كه موجهای دريا دوست دارند در كنار من

باشند ، و برای اينكه در كنار من باشند بی قراری می كنند و اينگونه می شود كه من عاشق

دريا می شوم

به يك دشت سر سبز كه می روم ، و زير يك درخت سبز كه می نشينم ،

پروانه ها می آيند دور من جمع می شوند و بالای سرم پرواز می كنند

و مرا عاشق خودشان می كنند،

و از آن سو پرندگان می آيند و بالای

درختی كه من زير آن نشسته ام لانه می كنند و با آواز عاشقانه شان مرا عاشق می كنند

هر جا می روم يا صحبت عشق است يا احساسی از عشق

هر جا می روم همه به يك صورت می خواهند عشق را ابراز كنند

اين دنيا تا پايان دنيای عاشقی است ، دنيای است كه انسان را وادار به عاشقی می كند

غوغای عشق دنيا را بهم ريخته…همه عاشق همند، در وجود ما انسان ها و موجودات

عشق و عاشقی يك نوع وابستگی است

و همه به گونه ای می خواهندعاشق شوند

و ای کاش تو هم عاشق می شدی...

 ! U                                         

یک نفر از کوچه ی ما عشق را دزدیده است

این خبر در کوچه های شعر ما پیچیده است

دوره گردی در خیابانها محبت می فروخت

گوییا او هم بساط خویش را برچیده است

عاشقی می گفت روزی روزگاران قدیم

عشق را از غنچه های کوچه باغی چیده است

عشقبازی در خیابان مطلقاً ممنوع شد

عابری این تابلو را دور میدان دیده است

یک چراغ قرمز از دیروز قرمز مانده است

چشمکش را هیز چشمی خیره سر دزدیده است

می روم از شهر این دلسنگهای کوردل

یک نفر بر ریش ما دلریشها خندیده است